السيد البروجردي (مترجم: اسماعيل تبار / حسينى / مهورى)
185
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى)
و در روايت هفتم از باب شصت و چهارم از ابواب ميراث اين گفته كه : « وظيفه غاصب ميان خود و خدايش چيست ؟ امام عليه السلام فرمود : هرگاه وى مال را به دست پيشواى مسلمانان برساند حتماً پاك شده است . » و در روايت بيست و چهارم از باب يكم از ابواب قتل و قصاص فرموده پيامبراكرم صلى الله عليه و آله كه : « همانا خونها و اموال شما بر يكديگر حرام است همانند حرمت اين روز . » احاديثى كه بر حرام بودن غصب دلالت مىكند ، در ابواب گوناگون فراوان است . باب 2 حكم زراعت و درخت كارى در زمين ديگرى 207 - ( 1 ) عقبة بن خالد گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى زمين ديگرى را بدون اجازهاش كشت مىكند ، آنگاه وقتى زراعت مىرسد ، صاحب زمين مىگويد : بدون اجازه من كشت كردى ، پس زراعت مالِ من است و هر چه هزينه كردهاى از من طلبكارى . آيا وى چنين حقى دارد ؟ امام عليه السلام فرمود : زراعت متعلّق به كشتكننده است و براى صاحب زمين كرايه زمينش است . » 208 - ( 2 ) محمد بن مسلم روايت مىكند كه : « شخصى خانهاى كرايه كرد كه باغى در آن بود ، آنگاه وى بدون اجازه صاحب باغ در آن كشت كرد و درخت خرما و ميوه كاشت . امام باقر عليه السلام در اين باره فرمود : كرايه باغ بر عهدهء اوست و صاحبخانه كشت و درختان را عادلانه قيمت مىكند و به كشتكننده مىدهد و اگر اجازه گرفته بود ، كرايه باغ بر عهدهء وى بوده و درختان و كشت مال وى است و او مىتواند آنها را بِكَند و به هر كجا كه مىخواهد ، ببرد . »